Awiola – konsul, który umarł dwa razy

Rzymski arystokrata Awiola żył za panowania cesarza Tyberiusza, zaliczał się do imperialnej elity, w swojej politycznej karierze udało mu się osiągnąć nawet konsulat. Na tym zasadniczo kończą się zasługi Rzymianina- nie wygrał żadnej wielkiej bitwy, nie wykazał się jako budowniczy czy mecenas sztuki, z tego co mi wiadomo nie był również bohaterem głośnego skandalu.

Z tak ubogim dossier Awiola wylądowałby na heglowskim śmietniku historii. Przed zapomnieniem uratowało go jednak niesamowite wydarzenie w czasie jego pogrzebu, które zapewniło mu miejsce na kartach dzieł Pliniusza Starszego i Waleriusza Maksymusa, a tym samym – miejsce w historii.

Nie wiadomo kiedy dokładnie zmarł nasz bohater, w każdym razie gdy jak się wydawało dobiegł czas Awioli na ziemskim padole, złożono jego ciało na stosie i podpalono. Wówczas doszło do nietypowej sytuacji.

Tak relacjonuje przebieg pogrzebu konsula Pliniusz Starszy: „Awiola, były konsul, ożył na stosie, a ponieważ nie można było nieść mu pomocy z przyczyny przemagających płomieni, spalił się żywcem”.

Cóż, Awiola ewidentnie nie miał szczęścia w tej sytuacji, gdyby „ożył” nieco wcześniej nie zginąłby w płomieniach. Nie tylko konsula spotkała taka dramatyczna historia – okazuje się, że Awiola wcale nie był pierwszym, który „zmartwychwstał” na własnym pogrzebie.

Jeśli wierzyć Massali Rufusowi pewien pretor – K. Eliusz Tubero również miał ocknąć się na stosie pogrzebowym. Tubero miał jednak więcej szczęścia od Awioli – zniesiono go ze stosu bez szwanku.

Współczesna medycyna tłumaczy takie przypadki śmiercią kliniczną lub letargiem. Historia zna wiele przypadków ludzi pochowanych żywcem. Taka nieprzyjemność prawdopodobnie spotkała chociażby Mikołaja Gogola, czy z naszego podwórka – Piotra Skargę. Ich śmierć była chyba nawet bardziej dramatyczna niż Awioli, bowiem obaj ocknęli się w trumnie.

Mam nadzieję, że nie nabawicie się po lekturze tego tekstu tafefobii – czyli lęku przed pochowaniem żywcem.

 

 

Podaj adres e-mail w celu obserwowania tego bloga i otrzymywania powiadomień o dodaniu nowych wpisów.

 

Bibliografia

 

Pliniusz Starszy, Historia Naturalna, VII 52

Waleriusz Maksymus, Factorum et dictorum memorabilium libri novem, 1.8.12

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s